Londyn w ośmiu megapixelach

 

Od długiego czasu marzą nam się porządne wakacje. Wiecie – Fuerta, Włochy, Egipt, Bułgaria, kto co lubi… Do tego upał, plaża, leżak, drink z palemką i 7-dniowy chill z dala od codzienności. Sami nie wiemy, dlaczego zawsze, kiedy mamy wolne, wolimy jednak odwiedzić rodzinę lub znajomych albo zainwestować w dom. Rodzina… tak się złożyło, że z mojej, jak i Magdy strony najbliższa rodzina mieszka w Anglii. Tak… nie było tam ani upałów, ani pogody i z drinkami z palemką też nikt nie czekał, ale czas spędzony z bliskimi nam to wynagrodził. Oprócz rodzinnych obiadków i pogaduszek mieliśmy świetną okazję, żeby pozwiedzać, w końcu byliśmy w kraju Królowej, a do tego w samym Londynie. Co prawda na zwiedzanie mieliśmy jeden dzień i średnią pogodę, ale co tam. Na prawdziwe zwiedzanie jeden dzień to stanowczo za mało. Stwierdziliśmy jednak, ze skoro jesteśmy, to trzeba się ruszyć i spalić trochę kalorii, które nazbieraliśmy na rodzinnych obiadkach, a przy okazji porobić trochę zdjęć na pamiątkę.

 

I tak jak uwielbiamy robić sobie zdjęcia, tak samo nie lubimy brać ze sobą naszych aparatów, których używamy na co dzień do pracy. Nie zrozumcie nas źle, na ślubach kochamy naszą 25 kilową walizkę, w której mamy gadżety na każdą okazję czy też potrzebę. Nawet bez walizki sam aparat to spory ciężar, który trzeba dodatkowo pilnować, a w razie czego nie ma z im co zrobić. My zawsze wyznawaliśmy zasadę, że nie aparat robi zdjęcia tylko człowiek. Także dla nas najlepszym i najwygodniejszym narzędziem do robienia zdjęć jest nasz telefon.

 

Zobaczcie co udało nam się ustrzelić 🙂

Nasz mały kompaktowy przyjaciel

Zamiast ciągnąć ze sobą lustrzankę i zestaw szkieł, które znamy na wylot z pracy, postawiliśmy na coś, co mieści się w kieszeni kurtki. Stary, wysłużony kompakt z matrycą ośmiu megapikseli – ten typ aparatu, który dzisiaj każdy smartfon wyśmiewa, ale wciąż ma w sobie coś z cyfrowej magii sprzed lat. Magda na początku kręciła nosem, bo jako fotografka lubi mieć pełną kontrolę nad każdym parametrem. Ja z kolei cieszyłem się, że nie muszę co chwilę zdejmować plecaka i kombinować z wymianą obiektywu w tłumie turystów. W praktyce okazało się, że ta mała kanciapa daje więcej swobody, niż mogliśmy przypuszczać.

Oczywiście nie oszukujmy się – jakością nie powala. Przy słabym świetle szumi jak stary telewizor, a autofocus bywa kapryśny, zwłaszcza gdy człowiek próbuje złapać gołębia na Trafalgar Square albo autobus w ruchu. Ale właśnie w tym tkwi cały urok: nie ma parcia na idealny kadr, nie ma nerwów, że coś nie wyszło. Po prostu pstryk i lecimy dalej. Z perspektywy czasu widzę, że dzięki temu więcej patrzyliśmy na miasto, a mniej na wyświetlacz. A to chyba najważniejsze, gdy ma się tylko jeden dzień.

Londyn w pigułce – co udało się zobaczyć

Plan był prosty: wstać wcześnie, złapać metro do centrum i zrobić jak największą pętlę pieszo. Wyszło z tego nieco ponad dwadzieścia kilometrów, ale nikt nie narzekał, bo pogoda – mimo że bez słońca – była znośna, a miasto samo prowadziło nas za rękę. Zaczęliśmy od Big Bena, który akurat przechodził renowację i był w połowie zasłonięty rusztowaniami. Przez chwilę było nam smutno, bo to chyba najbardziej rozpoznawalny punkt na pocztówkach, ale potem przeszliśmy Mostem Westminsterskim i cały żal zniknął – widok na Tamizę i London Eye robi robotę nawet w pochmurny dzień.

  • Westminster i Opactwo – z zewnątrz, bo na wejście nie starczyłoby czasu ani budżetu.
  • Buckingham Palace – trafiliśmy akurat na zmianę warty, czyli totalny przypadek i spory bonus.
  • Trafalgar Square – lwy, gołębie i tłum ludzi robiących selfie.
  • Piccadilly Circus – neonowe reklamy, których nie oddadzą żadne zdjęcia z małego kompakta.
  • Tower Bridge i Tower of London – koniec trasy, zanim nogi odmówiły posłuszeństwa.

Oczywiście to tylko ułamek tego, co Londyn oferuje, ale na jeden dzień i tak wyszło całkiem nieźle. Największym zaskoczeniem było dla nas to, jak dobrze miasto sprawdza się na piesze zwiedzanie bez konkretnego planu. Wystarczyło trzymać się Tamizy i co chwilę skręcać w boczne uliczki, żeby trafiać na klimatyczne zaułki, których nie ma w żadnym przewodniku.

Fotograficzne triki na jeden dzień w mieście

Kiedy ma się tylko mały aparat i kilka godzin, trzeba myśleć trochę inaczej niż podczas sesji ślubnej. Po pierwsze: nie walcz z warunkami. Pochmurny Londyn to miękkie, rozproszone światło – idealne do portretów i detali architektonicznych, bo nie ma ostrych cieni. Wykorzystaliśmy to przy zdjęciach z Magdą na tle czerwonych budek telefonicznych, które przy pełnym słońcu wyglądałyby jak pstrokate plamy. Po drugie: szukaj kadrów z perspektywy przechodnia. Zamiast ustawiać statyw przed Big Benem, lepiej wejść na pobliską ławkę, kucnąć przy krawężniku albo złapać odbicie w kałuży – takie zdjęcia mają duszę.

Po trzecie: nie bój się używać trybu automatycznego. Brzmi to jak zbrodnia dla zawodowca, ale serio – mały kompakt ma swoje algorytmy, które często radzą sobie lepiej niż ręczne ustawienia w pośpiechu. My ustawiliśmy tylko balans bieli na pochmurny dzień i podbiliśmy delikatnie saturację, bo angielskie kolory potrafią być przygaszone. Dzięki temu nawet zwykłe zdjęcie czerwonego autobusu na tle szarego nieba ma w sobie coś żywego. No i najważniejsze: rób dużo, bardzo dużo zdjęć. Pamięć jest tania, a wśród pięćdziesięciu słabych kadrów zawsze znajdzie się jeden, który idealnie odda klimat chwili.

Czy 8 megapikseli wystarczy?

Po powrocie do domu wrzuciliśmy wszystkie zdjęcia na komputer i zaczęliśmy się śmiać. W porównaniu z tym, co produkujemy na co dzień dla klientów, te fotki wyglądają jak z telefonu komórkowego z 2008 roku. Ziarno, miękkość, czasem lekko przepalone niebo – wszystko to, czego normalnie unikamy jak ognia. Ale kiedy przeglądaliśmy je wieczorem z herbatą w ręku, złapaliśmy się na tym, że żadne z nich nie trafi do kosza. Bo te niedoskonałości nagle stały się częścią wspomnień. To nie są zdjęcia do portfolio, tylko obrazki z podróży, na których liczy się gest, uśmiech i to, że obok stoi ktoś bliski.

W branży często słyszy się, że sprzęt nie robi zdjęć, tylko ludzie. I po tym londyńskim dniu mogę to potwierdzić z czystym sumieniem. Wystarczyło osiem megapikseli, żeby uchwycić nasz spacer po moście, kawę wypitą w pośpiechu na Leicester Square i Magdę robiącą miny do obiektywu, gdy próbowałem sfotografować zmianę warty. Czy chciałbym mieć wtedy przy sobie nasz profesjonalny zestaw? Może przez pięć minut, kiedy światło po południu pięknie rozlało się nad Tamizą. Ale zaraz potem wracałbym do kompakta, bo lekkość i spontaniczność są na wagę złota. A wspomnienia i tak zostają w głowie, nie w pikselach.