Każdy sezon ślubny to taki trochę tort, którym przez cały rok się zajadamy.
W tym sezonie tort zaczęliśmy od wisienki w postaci wyróżnienia od Niezłych Aparatów u lutym.
Wyróżnienie spotkało nas jeszcze potem dwukrotnie i to pod rząd w sierpniu i wrześniu.
Nasze zdjęcie zostało wybrane do najlepszych Best of #niezleaparaty w lutym spośród 24000 zdjęć, które w tym miesiącu zostały opublikowane na Instagramie.
Jest nam niezmiernie miło być w gronie najlepszych 🙂
Tutaj możecie zobaczyć całe zestawienie wszystkich najlepszych zdjęć:
https://niezleaparaty.pl/luty-best-of/
Wyróżnienie otrzymaliśmy za portret Oli i Rafała idących po Czarnej Plaży na Islandii.



Sierpniowe wyróżnienie – kadr, który powstał w ułamku sekundy
W sierpniu nasze zdjęcie ponownie trafiło do grona Best of #niezleaparaty. Tym razem jury doceniło fotografię Ani i Marka, którzy podczas przyjęcia weselnego na Mazurach wyskoczyli zza stodoły w samym środku letniej ulewy. Parasolka została porzucona gdzieś z boku, a oni biegli przed siebie, śmiejąc się wniebogłosy. Cała scena trwała może trzy sekundy – my akurat byliśmy we właściwym miejscu i czasie.
To zdjęcie pokazuje dokładnie to, co w fotografii ślubnej kochamy najbardziej: autentyczność bez pozowania. Nie było żadnych ustawień, żadnego „zróbcie to jeszcze raz”. Był deszcz, błoto, przemoczone buty i ogromna radość. Właśnie takie momenty zostają w pamięci na całe życie – i cieszymy się, że udało nam się je zatrzymać w kadrze, który spodobał się także redakcji Niezłych Aparatów.
Wrześniowe wyróżnienie – pierwszy taniec pełen wzruszeń
Wrzesień przyniósł nam trzecie już wyróżnienie, tym razem za portret Kasi i Tomka podczas ich pierwszego tańca. Zdjęcie powstało w zabytkowym dworku pod Krakowem, w sali oświetlonej wyłącznie świecami i delikatnym światłem z żyrandola. Tomek szepnął coś Kasi do ucha, a ona przymknęła oczy – w kadrze widać pojedynczą łzę na jej policzku. To intymny moment, który udało się uchwycić z dyskretnej odległości, niemal niezauważenie.
Nie używaliśmy lampy błyskowej ani żadnego dodatkowego oświetlenia. Pracowaliśmy na wysokiej czułości ISO i otwartej przysłonie, żeby nie zakłócać atmosfery. Tego typu zdjęcia wymagają ogromnego wyczucia – jedna sekunda za wcześnie lub za późno i emocja znika. Mamy ogromną satysfakcję, że jury doceniło właśnie tę subtelność, a nie efektowną inscenizację.
Dlaczego wyróżnienia od Niezłych Aparatów tak wiele dla nas znaczą?
Niezłe Aparaty to społeczność skupiająca tysiące polskich fotografów – od amatorów po profesjonalistów z wieloletnim doświadczeniem. Każdego miesiąca jury przegląda ponad dwadzieścia tysięcy zdjęć oznaczonych hashtagiem #niezleaparaty i wybiera zaledwie kilkadziesiąt najlepszych. Trafić do tego grona raz to ogromny zaszczyt, a trzy razy w ciągu jednego sezonu – to coś, czego naprawdę się nie spodziewaliśmy.
Traktujemy te wyróżnienia nie jako dowód naszej wyjątkowości, ale jako potwierdzenie, że obrany przez nas kierunek – fotografia reportażowa, szczera i pozbawiona sztywnego pozowania – znajduje uznanie w oczach innych fotografów. To również motywacja do dalszej pracy, bo każda sesja i każde wesele to szansa na uchwycenie czegoś niepowtarzalnego, co poruszy nie tylko parę młodą, ale i osoby z zewnątrz.
Jak powstają nasze wyróżnione kadry? Kilka słów o warsztacie
Wiele osób pyta nas, czy nagrodzone zdjęcia były zaplanowane. Odpowiedź jest prosta: nie. Nasz styl opiera się na obserwacji i gotowości na nieprzewidywalne. Przed każdym weselem rozmawiamy z parą, poznajemy ich historię, dowiadujemy się, co jest dla nich ważne. Dzięki temu wiemy, na jakie momenty zwracać szczególną uwagę – ale nigdy ich nie reżyserujemy.
Kluczowe elementy naszego podejścia:
- Zawsze mamy aparat włączony i gotowy do zdjęcia – nawet podczas przerwy na kawę.
- Używamy wyłącznie naturalnego światła, a gdy to niemożliwe, dyskretnie podbijamy ISO zamiast strzelać fleszem.
- Staramy się być niewidoczni – im mniej para zdaje sobie sprawę z naszej obecności, tym bardziej naturalne emocje rejestrujemy.
To nie jest łatwa droga, bo wymaga ciągłej koncentracji i fizycznej dyspozycji przez kilkanaście godzin. Ale kiedy widzimy efekt – zdjęcie, które po latach wciąż wywołuje uśmiech lub łzy – wiemy, że warto było biec w deszczu razem z parą.
