Ta majówka miała wyglądać zupełnie inaczej, ale chyba nie tylko u nas.

Nie skłamię, jeśli powiem wam, że ostatnie dwa lata kręcą się u nas wokół rozwijania firmy oraz urządzania domu. To drugie pochłania bardzo dużo naszego czasu i energii, bo wychodzimy z przekonania, że nikt nam naszej przestrzeni nie urządzi lepiej niż my sami.I tak tez staramy się, jak najwięcej zrobić własnymi silami. Czasem narzekamy, jesteśmy zmęczeni, ale myślę, że za kilka lat, kiedy przypomnimy sobie, ile rzeczy zostało wykonanych przez nas samych, będziemy z siebie dumni.

W zeszłoroczną majówkę gościliśmy u siebie naszych przyjaciół. Pogoda była taka jak w tym roku wiec nic szczególnego. Tak bardzo marzyliśmy o tarasie, jednak nie udało się zrealizować naszego pomysłu przed weekendem majowym. I w sumie była jeszcze długa droga do tego, aż usiądziemy z kieliszkiem wina i będziemy z niego podziwiać zachody słońca. Czekało nas układanie nawodnienia, równanie terenu, sianie trawy.

Aż w końcu w czerwcu powstał i on. Nasze wielkie marzenie. Postanowiliśmy odpuścić trochę inwestowanie w środek domu i stworzyć miejsce relaksu i odpoczynku na cały sezon wiosenno/letnio/jesienny Na początku trochę się wahaliśmy czy warto wydawać tyle pieniędzy na taras, kiedy w domu jeszcze tyle nie jest dokończone, jednak poszliśmy za głosem intuicji

I o zgrozo! Jaką odczuliśmy ulgę, kilka miesięcy temu, kiedy ogłosili kwarantanne, że ten taras posiadamy !Bo gdybyśmy nie podjęli się tego wyzwania rok temu, ta sesja mogłaby nie powstać ! Poniżej kilka naszych zdjęć, dla których tłem był nasz kawałek raju

Wybór materiałów – drewno czy kompozyt? Dylemat, który męczył nas tygodniami

Zanim cokolwiek wbiliśmy w ziemię, spędziliśmy długie wieczory na forach i w składach budowlanych, porównując deski tarasowe. Drewno naturalne – modrzew, świerk skandynawski, bangkirai – kusiło pięknym zapachem i autentycznym wyglądem. Z drugiej strony kompozyt obiecywał zero konserwacji i odporność na wszystko. Problem w tym, że kompozyt potrafi się nagrzewać w słońcu, a my chcieliśmy chodzić boso. Drewno z kolei wymaga olejowania co sezon albo częściej, a przy naszym tempie życia wiedzieliśmy, że za rok czy dwa może skończyć się szaro i smutno.

Ostatecznie wygrał modrzew syberyjski – twardy, stosunkowo odporny na wilgoć, a do tego w cenie, która nie położyła nas na łopatki. Kupiliśmy deski ryflowane, żeby po deszczu nie było ślisko. Przy okazji dokupiliśmy specjalny olej z pigmentem, ale pierwsze malowanie zostawiliśmy na później. Z perspektywy czasu to był dobry wybór, choć muszę przyznać, że pierwsze tygodnie patrzyliśmy na taras jak na noworodka – byle nie zarysować, byle nie zalać sokiem. Potem przeszło.

Jedna rada, której udzielilibyśmy samym sobie sprzed roku: dokładnie obejrzyjcie każdą deskę przed zakupem. My w jednej paczce znaleźliśmy trzy z pęknięciami i dwie wygięte w łuk. Na szczęście sprzedawca wymienił bez problemu, ale gdybyśmy montowali od razu, byłaby frustracja.

Budowa krok po kroku – od wyrównania terenu po ostatnią śrubę

Sam montaż zajął nam dwa pełne weekendy, choć deklaracje producentów mówiły o jednym. Zaczęliśmy od wytyczenia prostokąta i usunięcia darni na głębokość około dwudziestu centymetrów. Potem wysypaliśmy warstwę tłucznia i piasku, wszystko dokładnie ubijając. To żmudna robota, ale bez tego taras po pierwszej zimie wyglądałby jak falujące morze. Kolejny krok to legary – my użyliśmy plastikowych podkładek dystansowych, żeby drewno nie leżało bezpośrednio na ziemi. Dzięki temu pod spodem jest przepływ powietrza i wilgoć nie gnije tak szybko.

Największym wyzwaniem okazało się idealne wypoziomowanie. Mieliśmy pożyczoną poziomicę laserową, ale i tak kilka razy musieliśmy podkładać drobne kliny. Deski mocowaliśmy śrubami ze stali nierdzewnej, wiercąc najpierw otwory, żeby nie pękały przy krawędziach. Odstępy między deskami daliśmy około pięciu milimetrów – trochę szerzej niż zalecane, bo drewno pracuje, a my baliśmy się wybrzuszeń w upały. Na koniec przycięliśmy brzegi równo i zamontowaliśmy listwę maskującą. Efekt przeszedł nasze oczekiwania, choć przez dwa dni bolaty mnie plecy tak, że nie mogłam się schylić po kubek z kawą.

Pierwszy wieczór na tarasie – euforia, która szybko zderzyła się z drobiazgami

Ten moment zapamiętam do końca życia. Był ciepły czerwcowy wieczór, my w końcu usiedliśmy na nowych leżakach, otworzyliśmy butelkę wina i patrzyliśmy, jak słońce zachodzi za sąsiednimi drzewami. Przez chwilę nic nie mówiliśmy, bo wszystko było dokładnie takie, jak sobie wyobrażaliśmy. Potem przyszedł pierwszy komar, potem drugi, a my uświadomiliśmy sobie, że nie mamy ani świecy, ani moskitiery, ani nawet siatki na okno w salonie, przez które wlatywały owady. Zapisaliśmy w notesie: kupić moskitiery i kilka roślin odstraszających komary.

Drugą drobną poprawką okazało się oświetlenie. Mieliśmy jedną lampę ogrodową przy schodkach, ale to za mało, żeby po zmroku bezpiecznie przejść po tarasie. Dokupiliśmy więc kilka solarnych kinkietów na balustradzie i girlandę ledową, którą rozwiesiliśmy wzdłuż pergoli. Dzięki temu wieczorami taras wygląda magicznie, a my nie potykamy się o donice. Trzecia rzecz to mata zewnętrzna pod drzwi – bez niej ciągle nanosiliśmy trawę i piasek do domu. Drobiazgi, ale zmieniły komfort użytkowania o sto osiemdziesiąt stopni.

Z perspektywy czasu cieszę się, że nie czekaliśmy z budową tarasu na „lepszy moment”. Bo lepszy moment nigdy by nie nadszedł, a tak przez całe lato i jesień mieliśmy kawałek własnego raju, z którego korzystaliśmy codziennie, nawet na szybkie śniadanie przed pracą.

Rośliny i dekoracje – jak zamieniliśmy surowe deski w przytulny kącik

Na początku taras był pusty jak deska kreślarska. Dopiero z czasem zaczęliśmy go ożywiać, kierując się zasadą: mniej znaczy lepiej, ale za to konkretnie. Postawiliśmy na duże donice z trawami ozdobnymi – miskantem i rozplenicą – które pięknie szeleszczą na wietrze i dają trochę prywatności od strony sąsiadów. Do tego lawenda w skrzynkach, bo pachnie cudownie i podobno odstrasza komary, choć u nas działa umiarkowanie. Zioła – rozmaryn, tymianek, mięta – też znalazły swoje miejsce blisko kuchni, żeby mieć je pod ręką podczas gotowania na grillu.

Meble wybraliśmy celowo lekkie i składane, żeby na zimę schować je do garażu. Fotel i dwuosobowa kanapa z technorattanu okazały się strzałem w dziesiątkę – nie nagrzewają się jak metal i dobrze znoszą deszcz. Poduszki kupiliśmy w odcieniach butelkowej zieleni i musztardy, żeby ocieplić szarość drewna. Do tego mały stolik kawowy z kołem, na którym stoi świecznik i miska na owoce. Wieczorami zapalamy kilka lampionów i wtedy taras wygląda jak z katalogu, tylko że prawdziwy i nasz.

Nie obyło się bez wpadek. Pierwszą donicę z bluszczem postawiliśmy na desce bez podstawki i po dwóch tygodniach powstała ciemna plama od wody. Na szczęście po wyszlifowaniu i ponownym zaolejowaniu prawie zniknęła. Od tamtej pory każda donica stoi na nóżkach lub specjalnej podstawce, a my pilnujemy, żeby nie zalewać roślin. Nauczka zapamiętana, taras dalej wygląda pięknie, a my już planujemy małą pergolę z pnączami na kolejny sezon.