Kiedy podpisywaliśmy umowę z Justyną i Maćkiem, nie do końca wiedzieliśmy, czym ten cały ślub humanistyczny jest oraz z czym to się je.
To, co najbardziej nas poruszyło to bardzo osobisty charakter tego wydarzenia, któremu towarzyszy niesamowity spokój. Nikt nie patrzył na zegarek, wczuwał się w ten dzień i emocje.
Justyna i Maciek chcieli, aby ich ceremonia była w pełni dopasowana do nich samych. Przygotowali własne przysięgi, a że są jedną z najlepiej dobranych par, jakie poznaliśmy, możecie sobie wyobrazić, jak bardzo wzruszająca była to chwila, kiedy zaczęli je odczytywać — serio wzrusz totalny !
Skoro ślub humanistyczny to i przyjęcie w rytmie slow — pokochaliśmy takie rozwiązania ślubne miłością bezgraniczną !
Bez zbędnej spiny, ze wzruszającymi (znowu!) toastami przygotowanymi przez tatę panny młodej oraz tatę pana młodego i super zabawą.
Oczywiście samo miejsce idealnie wpasowało się w klimat tego dnia — już nie raz mieliśmy okazję gościć w Boathouse i niezmiennie uwielbiamy za wnętrza, światło, przestrzeń oraz okolicę !
Co do ślubów humanistycznych to życzylibyśmy sobie jak najwięcej takich w przyszłości !
Także Ślub Humanistyczny Joanna Humerczyk mamy nadzieję do szybkiego zobaczenia !
Na sam koniec musimy wspomnieć o całym sztabie super utalentowanych, zorganizowanych i pełnych pasji osób, bez których ten dzień nie byłby jednym z naszych ulubionych w 2020 :
Miejsce – Restauracja Boathouse
Dekoracje – Warszawianki Kwiaciarnia Eventowa
Ceremonia – Ślub Humanistyczny Joanna Humerczyk Włosy – Irek Kłembokowski
Suknia – Retro Me
Foto Bus – The CarBar
Make up – MonikaP
Papeteria – BrodaZaprasza
Ceremonia, która płynie własnym rytmem
Kiedy Justyna i Maciek stanęli naprzeciwko siebie w ogrodzie Boathouse, od razu było wiadomo, że to nie będzie żaden sztywny scenariusz. Prowadząca ceremonię – Joanna Humerczyk – mówiła tak naturalnie i ciepło, że nawet my, schowani za obiektywami, musieliśmy kilka razy przełknąć gulę w gardle. Nie było pośpiechu, nikt nie zerkał nerwowo na plan dnia. Para patrzyła sobie w oczy, a goście po prostu byli. W tym cała magia ślubu humanistycznego – czas staje w miejscu.
Szczególnie zapadł nam w pamięć moment, w którym Justyna i Maciek wspólnie zapalili świecę jedności. Zrobili to bez patosu, za to z ogromnym uśmiechem i lekkim drżeniem rąk – takim prawdziwym, ludzkim. Potem poprosili bliskich, żeby każdy w myślach złożył im życzenie. Cisza, która zapadła, była absolutnie poruszająca. Żadnej muzyki w tle, żadnych dzwonków – tylko szum drzew i te wszystkie dobre myśli. Serio, ciarki przeszły nam po plecach!
Na koniec ceremonii para rozdała gościom małe woreczki z nasionami łąki kwietnej – symbol tego, że ich miłość ma rosnąć powoli i naturalnie, jak dzikie kwiaty. Kochamy takie detale! To nie były przypadkowe gadżety, tylko coś, co idealnie pasowało do ich historii i do miejsca, w którym się pobrali.
Dekoracje – delikatność, światło i natura
Boathouse sam w sobie jest przepiękny, ale to, jak Justyna i Maciek go udekorowali, przerosło nasze oczekiwania. Wszystko w duchu slow: lniane bieżniki, drewniane tabliczki z kaligrafią, szkło z recyklingu i mnóstwo zieleni. Zero plastiku, zero krzykliwych kolorów. Na stołach stały proste bukiety z polnych kwiatów, eukaliptusa i traw, a do tego świece sojowe w bursztynowych słoiczkach. Wieczorem, kiedy światło zgasło, cała sala wyglądała jak z bajki – ciepłe płomienie tańczyły na ścianach, a goście rozmawiali przyciszonymi głosami.
Największe wrażenie zrobiła na nas aranżacja strefy ceremonii w ogrodzie. Drewniany łuk opleciony sezonowymi kwiatami i gałązkami brzozy, a przed nim dwa fotele z wikliny, w których para usiadła na chwilę po przysiędze, żeby po prostu pobyć razem. To było takie naturalne i nieupozowane – idealny kadr, który sam się prosił o zdjęcie. Uwielbiamy, gdy dekoracje nie przytłaczają, tylko podkreślają charakter miejsca i ludzi.
Mała rzecz, a cieszy: zamiast tradycyjnej księgi gości postawili na karteczki z pytaniami „Co zrobicie razem za 10 lat?”, „Jaka piosenka przypomina Wam tę parę?”. Goście pisali przez cały wieczór, a Justyna i Maciek czytali je na głos po pierwszym tańcu. Śmiechu było co niemiara, ale i łez wzruszenia. Genialny pomysł na spersonalizowaną pamiątkę!
Muzyka i pierwszy taniec – emocje bez spiny
Przyjęcie w rytmie slow oznaczało dla Justyny i Maćka przede wszystkim muzykę, która płynie, a nie pędzi. Zamiast didżeja z setem klubowych hitów od pierwszej minuty, postawili na duet akustyczny – gitara i wokal. Goście jedli, rozmawiali, a w tle leciały delikatne covery w stylu Norah Jones czy Jasona Mraza. Nikt nie musiał przekrzykiwać głośników, żeby porozmawiać. I wiecie co? Dzięki temu atmosfera była niesamowicie intymna.
Pierwszy taniec to osobna historia. Justyna i Maciek tańczyli do „Can’t Help Falling in Love” w wersji akustycznej, ale nie było to wyuczone choreo ani popis przed kamerą. Po prostu kołysali się w rytm, czasem szeptali coś do siebie, czasem się śmiali. My staliśmy z boku i mieliśmy wrażenie, że podglądamy coś bardzo prywatnego – w najlepszym tego słowa znaczeniu. Po chwili dołączyli do nich rodzice, potem świadkowie, aż w końcu cały parkiet się zapełnił. Bez napinki, bez przymusu – tak, jak powinno być na ślubie marzeń.
Około północy akustyczny duet zmienił się w bardziej taneczny skład, ale nadal utrzymany w klimacie soul i delikatnego indie popu. Nawet babcia pana młodego dała się porwać do tańca! Uwielbiamy takie momenty – kiedy muzyka łączy pokolenia, a nikt nie patrzy na zegarek, tylko na siebie nawzajem.
Kuchnia slow i słodki finał, który skradł show
Menu było dokładnie takie, jak cały dzień – sezonowe, lokalne i bez pośpiechu. Zamiast tradycyjnego obiadu kelnerskiego goście częstowali się z bufetu ustawionego na długim stole: pieczone warzywa, hummusy, sery z okolicznych gospodarstw, domowy chleb na zakwasie i lekkie sałatki. Wszystko podane na ceramicznych półmiskach, bez jednorazowych talerzyków. Jedzenie było tak dobre, że my – zapracowani i biegający z aparatem – i tak znaleźliśmy chwilę, żeby spróbować pieczonej dyni z miodem i rozmarynem. Serio, niebo w gębie!
Desery to był majstersztyk. Zamiast wielkiego tortu na pokaz, Justyna i Maciek postawili na stół pełen słodkości: mini tarty z owocami, bezę z bitą śmietaną, brownie z solą morską i cytrynowe babeczki z lawendą. Główny tort był skromny – jednopiętrowy, z kremem mascarpone i świeżymi malinami – ale to, co przykuwało wzrok, to ręcznie wypisany na drewnianej tabliczce cytat z ich ulubionej piosenki. Pokroili go razem, bez wielkiej pompy, a potem po prostu podawali gościom kawałek po kawałku, rozmawiając z każdym. To było takie… ludzkie.
Na koniec wieczoru, zamiast typowej barki z alkoholem, stanęła stacja z lemoniadą ziołową i świeżo parzoną herbatą w dużych dzbankach. Nie zabrakło też lokalnego wina i kraftowego piwa. Nikt nie przesadził, wszyscy bawili się do ostatniej piosenki. Idealne zakończenie idealnego dnia w Boathouse – dnia, który na długo zostanie w naszej pamięci jako wzór ślubu w rytmie slow.
Macie pytania o ten rodzaj uroczystości ? Piszcie 🙂
