Chcesz przeżyć w życiu coś niesamowitego? Zostań fotografem ślubnym! Ten dzień zaczął się zupełnie normalnie, aż do telefonu od Oli i Rafała. Rozmowa przebiegała mniej więcej w ten sposób:
O i R. – Kamil jak stoisz z czasem w kwietniu?
Ja- raczej luźno a co?
O i R. – To dobrze bo zabieramy Cię Islandię.
Zgodnie z planem w kwietniu wylądowałem na lotnisku w Keflawiku. Czekały nas dwa dni w trasie i mnóstwo miejsc do odwiedzenia. Pogoda była iście islandzka… Od samego początku bardzo wiało i padało. Byliśmy jednak na to przygotowani i od razu zabraliśmy się do pracy.
Naszym pierwszym przystankiem był ogromny wodospad położony w południowej Islandii. Seljalandsfoss ma aż 60 metrów wysokości. Woda wylewa się z wysokiego klifu, który niegdyś należał do tamtejszej linii brzegowej. Dzięki specjalnej ścieżce turyści mogą oglądać ten cud natury zza ściany wody. Jeśli kiedyś będziecie na Islandii koniecznie musicie to zobaczyć! My wykorzystaliśmy to miejsce na maksa.
Później przejechaliśmy aż pod wrak samolotu Dakota alias DC – 3 alias C-117 zwany też Douglas R4D-8, rozbitego na czarnej pustyni Sólheimasandur. Przyznaję, że dotarcie do niego nie było proste. Droga od samochodu do celu zajęła nam aż 4 godziny. Sprawy wcale nie ułatwiał deszcz. Zanim stanęliśmy przed wrakiem, byliśmy przemoczeni do suchej nitki. Sami jednak zobaczcie, że było warto.
Tu muszę się przyznać, że deszcz w końcu nas pokonał. Gdy przybyliśmy na czarną plażę Reynisfjara Black Sand Beach. Czekaliśmy ponad dwie godziny w samochodzie, a kiedy ulewa w końcu przeszła zabraliśmy się do pracy. Przed nami ukazał się obraz rodem z Władcy Pierścieni – wielkie spiczaste skały wychodzące z oceanu.
Czwartym przystankiem była Diamond Beach, Glacier lagoon Jokursalon. Piękne miejsce, z ogromnymi bryłami lodu i wszechobecnym czarnym piaskiem.
Na zdjęciach możecie zobaczyć też kilka ujęć z Ring Road, czyli drogi prowadzącej dookoła wyspy. Na próżno szukać wzdłuż niej jakichkolwiek domów. Podczas całej trasy zdarzały się momenty, gdy przez dwie godziny nie widzieliśmy nawet żadnego auta!
Co przywiozłem z tej podróży? Kolejne doświadczenia, mnóstwo pięknych ujęć i… najdroższy rachunek za kawę jaki w życiu zapłaciłem. Ceny na Islandii są kosmiczne! Bez wątpienia jednak była to jedna najlepszych przygód z aparatem w moim życiu.
Skógafoss – majestatyczny wodospad i jego okolice
Deszcz w końcu przestał padać, a my, przemoczeni do suchej nitki, ruszyliśmy dalej na wschód. Kolejnym punktem na naszej trasie był Skógafoss – jeden z największych wodospadów Islandii. Ma 25 metrów szerokości i 60 metrów wysokości, a siła wody sprawia, że już z daleka czuć na twarzy delikatną mgiełkę. To idealne miejsce na romantyczne kadry, bo para może stanąć tuż przy podstawie wodospadu i wyglądać, jakby znikała w chmurze wody. Ola i Rafał nie mieli z tym żadnego problemu – mimo zimna i wilgoci pozowali z uśmiechami, a ja łapałem każdą sekundę tego niesamowitego światła.
Z ciekawostek: według legendy pierwszy osadnik w tych okolicach, Þrasi Þórólfsson, ukrył skrzynię ze złotem za wodospadem. Podobno woda odsłania ją tylko w promieniach letniego słońca. Nam nie udało się jej zobaczyć, ale za to znaleźliśmy coś równie cennego – schody prowadzące na szczyt klifu. Widok z góry na Skógafoss i całą dolinę rzeki Skógá jest absolutnie zapierający dech w piersiach. Warto wejść tam choćby na chwilę, nawet jeśli niosą się ze sobą wszystkie światła i statywy.
Plaża Reynisfjara i bazaltowe kolumny
Po sesji przy wodospadzie pojechaliśmy w stronę Vík, miasteczka na samym południu wyspy. Tam czekała na nas plaża Reynisfjara – jedno z tych miejsc, które wyglądają jak z zupełnie innej planety. Czarny, lśniący piasek kontrastuje z mlecznobiałą pianą fal, a w tle wznoszą się ogromne bazaltowe kolumny, zwane potocznie organami. Ola i Rafał przebrali się w drugą stylizację – tym razem coś bardziej eleganckiego – i ruszyliśmy wzdłuż brzegu. Światło było miękkie, ale wiatr wiał tak mocno, że suknia panny młodej momentami wyglądała jak żagiel. Dokładnie o to chodziło: chcieliśmy pokazać dzikość tego miejsca.
Uwaga praktyczna dla wszystkich odwiedzających: fale przy Reynisfjara potrafią być naprawdę niebezpieczne. Tak zwane „sneaker waves” pojawiają się bez ostrzeżenia i potrafią wciągnąć człowieka do oceanu. Radzę trzymać się z dala od linii wody i nigdy nie odwracać się do morza plecami. My oczywiście zachowaliśmy bezpieczny dystans, a zdjęcia i tak wyszły epicko. Po zachodzie słońca wróciliśmy do samochodu, by ogrzać się gorącą herbatą z termosu i przejrzeć pierwsze ujęcia na wyświetlaczu aparatu.
Przylądek Dyrhólaey – punkt widokowy na czarne plaże
Następnego poranka pogoda zrobiła nam prezent: wiatr nieco osłabł, a chmury podniosły się na tyle, by pokazać błękitne prześwity. Postanowiliśmy wykorzystać ten moment i pojechaliśmy na przylądek Dyrhólaey. To skalisty cypel wznoszący się 120 metrów nad poziomem morza, z którego roztacza się widok na plażę Reynisfjara z jednej strony i na długą, piaszczystą Mýrdalssandur z drugiej. Stoi tam też zabytkowa latarnia morska z 1927 roku, ale to nie ona jest tu największą atrakcją – dla mnie najważniejsza była możliwość sfotografowania pary na tle oceanu i latających maskonurów.
O tej porze roku maskonury gniazdują na klifie, więc mieliśmy okazję obserwować je z bliska. Ola i Rafał stali na krawędzi, trzymając się za ręce, a za nimi setki ptaków krążyło w powietrzu. To były kadry, o jakich marzy każdy fotograf ślubny. Na koniec sesji zeszliśmy na sam dół, gdzie znajduje się monumentalna skała z dziurą – naturalny łuk, przez który można zobaczyć horyzont. Woda wokół była wzburzona, ale to tylko dodawało dramatyzmu zdjęciom.
Kanion Fjaðrárgljúfur – ukryty klejnot południa
Ostatnim przystankiem naszej islandzkiej przygody był kanion Fjaðrárgljúfur. To miejsce leży nieco na uboczu, około godziny jazdy od Vík, ale absolutnie warto tam dotrzeć. Kanion ma ponad 2 kilometry długości i miejscami sięga 100 metrów głębokości, a dnem wije się turkusowa rzeka Fjaðrá. Ścieżka wzdłuż krawędzi oferuje widoki, które wyglądają jak z filmu fantasy. Właśnie tam zrobiliśmy ostatnią serię zdjęć – tym razem w zupełnie innej, bardziej kameralnej atmosferze.
Było cicho, tylko wiatr delikatnie poruszał trawą na zboczach. Ola i Rafał usiedli na skalnym występie, a ja zszedłem niżej, by złapać ich sylwetki na tle całej doliny. To był idealny koniec dwóch dni pełnych deszczu, wiatru i niezapomnianych widoków. Wracając na lotnisko w Keflaviku, obiecaliśmy sobie, że Islandia jeszcze nas zobaczy – może zimą, z zorzą polarną w tle. Ale to już zupełnie inna historia.