Magda
W 75% składam się ze zdrowego rozsądku, reszta jest nieważna bo i tak większość ma prawo głosu. Zazwyczaj nie oglądam się za siebie. Gdy dostajecie od nas porannego maila lub wiadomość to na 100% ja ! Zdecydowanie wolę wschody słońca niż zachody. Wolny czas to dla mnie spacery po lesie, urządzanie domu, nocne spotkania z przyjaciółmi – if you know what i mean 😉 Przy pracy zazwyczaj słucham backstreet boys – to dzięki nim tak to wyglada !

Kamil
Nie umiem się zatrzymać.Uwielbiam kiedy wokół coś się dzieje i ciągle wymyślam sobie nowe wyzwania. Co jeszcze warto o mnie wiedzieć? Nałogowo piję kawę, najlepiej smakuje mi w moim ulubionym kubku. Nie chodzę w dżinsach – po prostu. Mam problem z rozróżnianiem kolorów (chociaż powiedzmy sobie szczerze – który mężczyzna nie ma?) – właśnie dlatego ja robię Wam zdjęcia a Magda je edytuje ;).Nałogowo słucham O.S.T.R.’a.

Jak wpadliśmy na siebie – historia w trzech aktach
Nie było żadnych fajerwerków ani wielkiego „przeznaczenia” – ot, zwykły wieczór u wspólnych znajomych, gdzie ja (Magda) próbowałam dokończyć sałatkę, a Kamil uparcie udowadniał, że zna lepszy sposób na rozpalanie grilla. Skończyło się na tym, że spalił rękaw mojej ulubionej bluzy, a ja wygarnęłam mu, że zamiast podpałki użył oleju z mojej kuchni.
Dwa tygodnie później oddał mi ją – przepraną, wyprasowaną i z naszywką w kształcie małego ananasa, bo stwierdził, że „to pasuje do twojego charakteru”. Od tamtej pory jakoś tak wyszło, że zaczęliśmy planować wspólne poranki. Chociaż ja nadal twierdzę, że to ja byłam tą rozsądną stroną, która dała mu drugą szansę.
Ślubu nie braliśmy – na razie. Za to mamy wspólne konto, dwa kubki (jego z O.S.T.R.’em, mój z napisem „Kawa albo śmierć”) i umowę, że kłótnie o to, kto wyrzuca śmieci, rozwiązujemy grą w kamień-papier-nożyce. Tak jest prościej.
Nasza codzienność, czyli kto rządzi pilotem i patelnią
Poranki u nas wyglądają jak taniec z przeszkodami: ja wstaję pierwsza, parzę kawę, ale to Kamil ma monopol na ekspres – twierdzi, że mój sposób zalewania „obraża ziarna”. Potem on robi zdjęcia wszystkiemu, co się rusza (łącznie z kotem sąsiada), a ja udaję, że nie widzę, jak pije kawę z mojego kubka, bo swój zostawił w aucie.
Gotowanie podzieliliśmy sprawiedliwie: ja wymyślam, on wykonuje. Znaczy – ja mówię „zrób coś z tymi pomidorami”, a Kamil robi z nich sos, który potem nazywa „specjalność zakładu”. Zmywanie zostaje temu, kto przegra w papier-nożyce, ale od pół roku notorycznie wygrywam, więc chyba coś jest na rzeczy.
- Kawa: on – espresso bez cukru, ja – latte z syropem waniliowym (oczywiście tylko rano).
- Muzyka w aucie: losujemy z playlisty – jak trafi Backstreet Boys, on śpiewa falsetem, żeby mi zrobić na złość.
- Zakupy: on kupuje tylko to, co jest na liście; ja dokładam „coś na później”, zwykle ciasteczka.
- Serial wieczorny: oglądamy na zmianę – kryminał (on) i coś lekkiego (ja), a i tak oboje zasypiamy po 20 minutach.
Wieczorem, zanim zgasimy światło, Kamil sprawdza pogodę na jutro, a ja przeglądam zdjęcia z całego dnia. Czasem znajduję tam siebie z miną, której nigdy nie widziałam w lustrze – podobno tak wyglądam, kiedy mówię przez sen o wschodzie słońca.
Podróże, które testują naszą cierpliwość i mapy
W wannie – jak już wiecie – potrafimy siedzieć godzinami, ale w samochodzie bywa różnie. Ja jestem typem nawigatorki, która czyta znaki od tyłu i potrafi zgubić drogę w rodzinnym mieście. Kamil z kolei ufa wyłącznie swojej intuicji i mapie papierowej, którą dostał od dziadka. Efekt? Dojeżdżamy wszędzie, tylko zwykle z godzinnym opóźnieniem i trzema nieplanowanymi postojami na kawę.
Nasz ostatni wypad nad morze skończył się tym, że zamiast Międzyzdrojów trafiliśmy na jakąś plażę, gdzie jedynym punktem orientacyjnym był opuszczony kiosk z napisem „Lody i pamiątki”. I wiecie co? To była najlepsza pomyłka w naszym życiu. Siedzieliśmy na kocu do zachodu słońca, jedliśmy kanapki z serem i gadaliśmy o tym, że może wcale nie musimy wszędzie zdążać na czas.
Pakowanie to osobny rozdział: Kamil zabiera zawsze za dużo kabli i za mało ubrań, ja – odwrotnie. Na szczęście oboje kochamy nocne spacery i kawę z termosu, więc nawet jak śpimy w aucie, bo nie znaleźliśmy noclegu, to i tak wracamy z głowami pełnymi pomysłów.
Co dalej? Plany, marzenia i ta cholerna garderoba
Nie mamy wielkich pięcioletnich strategii, bo Kamil nie umie się zatrzymać na tyle, żeby planować dalej niż na dwa tygodnie, a ja lubię mieć chociaż zarys. Kompromis? Mamy listę „kiedyś tam”: dom z ogrodem (koniecznie z hamakiem), podróż kamperem po Bałkanach i wspólny kurs tańca, na który Kamil jeszcze nie wyraził zgody, ale ja już zapisałam nas oboje.
Póki co remontujemy pokój po pokoju. Ja wybieram kolory ścian (Kamil i tak ich nie odróżnia), a on montuje półki tak, żeby nigdy nie wisiały prosto – twierdzi, że „to dodaje charakteru”. Została nam jeszcze garderoba, w której on trzyma wyłącznie bluzy i dresy, a ja sukienki, których nigdy nie zakładam, bo wolę spodnie z kieszeniami.
Jedno jest pewne: jak już w końcu zamontujemy wannę w nowej łazience, zrobimy zdjęcie dokładnie takie samo jak to pierwsze – tylko z większą ilością piany i kubkiem kawy na brzegu. Bo ta para w wannie to my, a my nie lubimy stać w miejscu. Chyba że woda jest naprawdę ciepła.
